Category Archives: Rotterdam

Een sleutel voor de Palestijnen

Publicatie: AD-Rotterdams Dagblad

VLAARDINGEN- Bijna 70 jaar na de oprichting van Israël zijn de verhalen over verdreven Palestijnen nog altijd springlevend. Daarom pleit de gemeenschap voor een gedenkteken in Vlaardingen. Om aandacht te vragen voor het leed. En voor de hoop op vrede.

Ooit woonden Nawal en Ibrahim Al-Baz met hun ouders en andere familieleden in een groot huis in het dorpje Dayr Aban. Het was een mooi, nieuw huis 18 kilometer buiten Jeruzalem. Het was net af toen in 1948 de staat Israël werd opgericht en de oorlog uitbrak. De inwoners vluchtten halsoverkop. In de veronderstelling dat ze snel weer terug zouden zijn, lieten ze bijna alles achter. Continue reading Een sleutel voor de Palestijnen

Interview Elle Bandita: ‘Ik werd gepest, was de sjaak’

FOTO: JAN DE GROEN

Geschreven voor het AD Rotterdams Dagblad februari 2012

Wat zie je als je in de spiegel kijkt?

,,Mijn lichaam met een idioot erin. Spiegels vind ik niets. In mijn slaapkamer heb ik er één met een doek erover en die in de badkamer is superklein. Niet dat ik mezelf lelijk vind hoor, maar ik geloof dat je ijdeler wordt naarmate je vaker in de spiegel kijkt. IJdelheid vind ik een slechte eigenschap.”

Vind je het belangrijk hoe anderen eruit zien?

,,Nee, maar ik zie wel graag mooie mensen. Anderen mogen wat mij betreft best in de spiegel kijken.” Continue reading Interview Elle Bandita: ‘Ik werd gepest, was de sjaak’

Artikelen over revolutiejongeren: Syrië, Egypte, Libië

Teksten voor het Brabants Dagblad van 18 tot en met 23 december 2012.

De artikelen gaan over revolutiejongeren in het Midden-Oosten. Zij vertellen wat de revolutie voor hen betekend heeft, of de situatie sindsdien verbeterd of verslechterd is en of ze de hoop op een betere toekomst opgegeven hebben.


Gastcolumn: Grote liefde

FOTO: BRENDA STOTER

Door: Beri Shalmashi. Eerder geplaatst in Almere Vandaag.

Kon ik ze maar delen, de sterren en de zwarte bergen. Met spitse punten waken ze fier over ons, passanten in het duister. Ik reis van Slemani naar Erbil, ik reis naar huis. Controleposten zijn appeltje-eitje met een jeep van de overheid. Zodra de peshmergas ons blauwe kenteken zien, zeggen ze niets, behalve een vriendelijk ‘hallo’.

De chauffeur glimlacht. Hij is amper vijf jaar ouder dan ik, maar het leed van de oorlogen staat in zijn gezicht gegrift. Alleen achter zijn glimlach zie je het jongetje dat ooit een herder was. Hij vertelt dat de oorlog begon wanneer hij naar school had moeten gaan. Continue reading Gastcolumn: Grote liefde

Turkse heimwee langs de kade

Het is 4.00 uur ‘s nachts in Rotterdam. Na een avond stappen lopen mijn vriendin en ik in de bittere kou over de Boompjes. Op hoge hakjes bespreken we de geslaagde nacht. Uit één van de tenten langs de weg klinkt Turkse buikdansmuziek, het enige geluid in de omgeving. Ik blijf even staan. ,,Dat klinkt gezellig. Zullen we?’’ vraagt Nathalie. Ik vraag me af of wij, twee niet-Turkse meiden, uit de toon vallen en twijfel. Mijn vriendin staat al in de deuropening. Ik volg haar gelaten. Continue reading Turkse heimwee langs de kade

Een echte voetbalvrouw vind je op Zuid

Geen botox, dure merkkleding of perfect gekapte haren. De 36-jarige Henny is middenblond, draagt zwarte stretchbroeken en heeft roze geverfde lippen. Met een peuk in haar mondhoek en een biertje in de hand staat ze langs het veld, zoals ieder weekend. Haar man Henk is voetbaltrainer. De afgelopen jaren heeft ze honderden wedstrijden gezien. ,,CVV, Slikkerveer, DHZ, Maasstad en noem maar op. Hij heeft overal wel gevoetbald of getraind,’’ zucht ze vermoeid. Continue reading Een echte voetbalvrouw vind je op Zuid

De voetbalvrouw

,,Linksachter die bal!!! Kijken Mo, kijken…..! Kijken en naar links zeg ik toch? Pffff….!!!! Wat een zooitje zeg…”

Als klein meisje sta ik langs het groene veld en hoor ik mijn vader schreeuwen tijdens de wedstrijd CVV- Slikkerveer. Wat een ophef zeg, en dat allemaal voor een stom spel, denk ik chagrijnig. Ik staar wanhopig naar mijn vriendjes, die geen aandacht voor me hebben. Ze proberen een bal uit te sloot te vissen.

Ik ben de dochter van een trainer. Een voetbaltrainer welteverstaan. Daar kan ik helaas niets aan doen. Voetbal was en is een belangrijke factor binnen ons gezin. Zo moest ik als klein meisje altijd mee naar het voetbalveld. Met de nadruk op moest, want ik wou nooit mee. Het gevolg was dat ik tussen de jongetjes stond. Continue reading De voetbalvrouw

Achter tralies

Laatst was ik in de gevangenis. Niet als journalist, maar als bezoeker. En dan niet voor de ervaring, maar omdat ik de gevangene goed ken. De jongen die vastzit, is als een broer voor mij. Samen zaten we op de crèche, gingen we naar de Efteling en brachten we iedere zomerse dag op het strand door. Ik zie hem nog over het zand rennen, denkend dat hij een vrachtwagenchauffeur is. Met een ondeugende lach en een zonverbrand voorhoofd. Dat beroep is er nooit van gekomen, hoewel hij op een blauwe maandag wel in een bestelbusje heeft gereden. Nee, de komende tijd rijdt hij in geen enkel voertuig. Hij zit vast. Continue reading Achter tralies

Mijn toiletrol kost 128,20 euro

De gemeente Rotterdam heeft weer wat nieuws bedacht in haar zoektocht naar geld: een extra afvalstoffenheffing voor ondernemers die vanuit huis werken. De aangepaste verordening Bedrijfsreinigingsrecht (BRR) kost 128,20 euro per jaar. Dit is het standaardbedrag, iedere ondernemer moet dit betalen. De directeur van de Gemeentebelastingen Rotterdam kijkt niet naar de hoeveelheid afval die een ondernemer produceert. Volgens hem is dit namelijk niet te controleren. Belachelijk vind ik het.

Als freelance journaliste (ZZP’er) werk ik voornamelijk voor het AD Rotterdams Dagblad. Naast de reportages en losse interviews werk ik ongeveer 20 uur per week op kantoor. Het werk dat ik thuis verricht komt neer op maximaal 5  tot 10 uur per week. De rest van de tijd ben ik buiten of op kantoor. Dat betekent dat ik thuis hooguit een kopje koffie in een beker drink. Continue reading Mijn toiletrol kost 128,20 euro

Gastcolumn over Egypte: ‘Er was eens een revolutie’

Foto door: Amr Bassiouny

Gastcolumn van schrijver en filmmaker Beri Shalmashi. Momenteel werkt ze aan een roman over Caïro en is ze bezig met een verfilming van het boek ‘Het huis van de Moskee’.

Egypte ervoer begin dit jaar een ommekeer die reeds als geslaagd werd bestempeld toen net de eerste stap was gezet. Alsof alles klaar was toen Mubarak zijn biezen pakte naar Sharm El Sheikh. Als bij een baby die voor het eerst de ene voet na de ander plaatst. De ouders die dan trots roepen ‘ze kan lopen’. Terwijl we weten dat zo’n wurmpje na die eerste stap nog vele malen valt voor ze zich werkelijk tot de wereld van de voetgangers mag rekenen. Continue reading Gastcolumn over Egypte: ‘Er was eens een revolutie’

De Rotterdammert

De Rotterdammer noemt zichzelf zo, een Rotterdammert. Met een natte T, een rollende R en nadruk op de ‘dam’. De Rotterdammer spreekt met een accent, waar soms een woordje straattaal tussen glipt. Dat het lidwoord soms niet klopt, dat hij van het woord ‘zij’ ‘hun’ maakt en een eigen slang verzint, deert niet. Hij verspreekt zich met trots. Een taal op zich. Prachtig vindt hij het.

De Rotterdammer is hard, maar zijn hartje kleiner. Nooit te beroerd om te werken en altijd voor iedereen klaarstaan. Niet lullen maar poetsen, zet ‘m op hé! Hij werkt zich liever vier slagen in de rondte, dan dat hij om hulp vraagt. Mouwen opstropen, schouders eronder, niet zeiken. Continue reading De Rotterdammert

Gastcolumn: Arische neuzen, Westerse storm

Gastcolumn van schrijver en filmmaker Beri Shalmashi. Momenteel werkt ze aan een roman over Caïro en is ze bezig met een verfilming van het boek ‘Het huis van de Moskee’.

Bij mijn moeder aan de ontbijttafel gaat het vandaag over niets dan thee, kaas, brood en stilte. Ze kijkt naar een film op een Perzische zender. Een stel zit in de auto. Ze draaien Engelstalige liefdesliedjes. De vrouw wordt in de file getroffen door een oproep tot gebed en, haast in slow motion, probeert een klein meisje in een passerende auto tot haar door te dringen uit verdriet. Daar houd ik van, verdriet. Het doet me goed wanneer mijn moeder toelicht dat het stel geen stel is, maar oude geliefden die elkaar tegenkwamen op het vliegveld. Daar schuilt een pijnlijke schoonheid in, want je weet, je hoopt dat de twee zich storten in het openscheurenvan oude wonden, om die dan bij elkaar schoon te kunnen likken. Liefde. Continue reading Gastcolumn: Arische neuzen, Westerse storm

‘Dit is wat Rotterdam mist’

Dj’s stelen de show op Techno Parade in Parijs

Foto gemaakt door: Y-Photography

De Rotterdamse muziektruck van DJ Sounds veroverde afgelopen zaterdag de harten van Parijzenaars met deuntjes van dj Michel de Hey. Na afschaffing van de Rotterdamse Dance Parade is het tijd voor actie. ‘We laten zien wat ze in Rotterdam missen.’

Duizenden dansende mensen, trucks met harde dancemuziek, mooi aangeklede danseressen en bekende Nederlandse dj’s die hun best doen om zoveel mogelijk dansende volgers achter hun truck te verzamelen. Wanneer ze even met hun ogen knipperen, wanen ze zich in Rotterdam, toen in 2009 de laatste Dance Parade werd gehouden. ,,Nee, we zijn toch echt in Parijs, waar de parade nog wel mogelijk is,” zegt Derk-Jan ten Wolde van DJ Sounds bitter. Continue reading ‘Dit is wat Rotterdam mist’

I hope that I don’t fall in love with you. Part one.

Onderstaand verhaal is het eerste deel van het samenwerkingsverband tussen Derek Otte en mij. Part Two is hier te lezen, vanuit het mannenperspectief. Het verhaal is niet autobiografisch. Alle personen, locaties en gebeurtenissen zijn verzonnen.

Terwijl ik de deur achter me dichtgooi, weet ik direct dat er iets fout zit. Haastig graai ik in mijn tas. Telefoon, geld, pinpas, een ov-chipkaart en een pakje kauwgom. ,,Shit, ik ben mijn sleutels vergeten,’’ mompel ik terwijl ik tegen de buitendeur aan begin te duwen. Dicht. Natuurlijk. Ik bel naar mijn date Mark, met wie ik die avond afgesproken heb, en zeg dat ik wat later ben. Hij reageert geïrriteerd en vraagt of ik op wil schieten. Ik voel een woedeaanval opkomen. Alsof ik het expres doe. Vervolgens bel ik mijn moeder om te vragen of ze mijn reservesleutels kan afleveren. ,,Ik zal mijn best doen,’’ zegt ze amper verstaanbaar door de luide muziek op de achtergrond. ,,Maar ik ben voorlopig nog op de verjaardag van je tante.’’ Ik antwoord dat ik voor de zekerheid in de buurt van mijn huis zal blijven. Ik baal. Het begint te miezeren terwijl het 25 graden is. Wat een kutavond. Continue reading I hope that I don’t fall in love with you. Part one.

Gastcolumn: De ultieme Dog and Pony show

Gastcolumn van schrijver en filmmaker Beri Shalmashi. Momenteel werkt ze aan een roman over Caïro en is ze bezig met een verfilming van het boek ‘Het huis van de Moskee’.

Het was lente, in Arabië. Een seizoen van vele volken. Volken in opstand. Als een vuur dat gaat lopen.  Maar de zomer, is niet van de massa. De zomer is van de schurken. Een glimlachende Scandinaviër die, gek of niet, bloed aan zijn handen heeft. Evenals Assad, die de vastenmaand inluidt met kommer en kwel. Terwijl het Westen zweet van het voorhoofd veegt wegens kelderende valuta, kijkt het Midden Oosten naar een gevallen dictator. Een man die zo hard is neergekomen, dat hij nooit meer op wil staan. Een man wiens boze frons in zijn gezicht gegroefd lijkt door de botox. Het was lente, in Arabië. Maar voor Mubarak is dit zijn herfst. Continue reading Gastcolumn: De ultieme Dog and Pony show