De voetbalvrouw

,,Linksachter die bal!!! Kijken Mo, kijken…..! Kijken en naar links zeg ik toch? Pffff….!!!! Wat een zooitje zeg…”

Als klein meisje sta ik langs het groene veld en hoor ik mijn vader schreeuwen tijdens de wedstrijd CVV- Slikkerveer. Wat een ophef zeg, en dat allemaal voor een stom spel, denk ik chagrijnig. Ik staar wanhopig naar mijn vriendjes, die geen aandacht voor me hebben. Ze proberen een bal uit te sloot te vissen.

Ik ben de dochter van een trainer. Een voetbaltrainer welteverstaan. Daar kan ik helaas niets aan doen. Voetbal was en is een belangrijke factor binnen ons gezin. Zo moest ik als klein meisje altijd mee naar het voetbalveld. Met de nadruk op moest, want ik wou nooit mee. Het gevolg was dat ik tussen de jongetjes stond. Jongetjes die wel graag mee wilden naar het voetbalveld. Met de nadruk op jongetjes, want meisjes hoefden nooit mee. Hoe hard ik ook gilde, mijn moeder zette me gewoon in de auto. Soms dacht ik dat mijn vader wou dat ik een jongetje was. Met de nadruk op dacht want na de geboorte van mijn broertje moest ik alsnog mee. ‘Gezellig’ samen naar de wedstrijd kijken.

In de puberteit kreeg ik een hemelse ingeving: voetbal werd gespeeld door jongens. Wow, eindelijk een excuus om ongegeneerd naar bezwete jongens in korte broekjes te kijken. Lekker hoor. Verder kon het spel me nog steeds weinig schelen.

De jaren verstreken en ik werd ouder. Onbewust leerde ik tussen de voetbalvelden door wat buitenspel was. Noodgedwongen leerde ik de belangrijkste trainers uit de voetbalwereld kennen omdat de televisie non-stop bleef haken op Studio Sport. Want als mijn vader niet naar het voetbal ging, keek hij graag naar voetbal. Kleredeuntje… Protesteren had ik al jaren geleden opgegeven. Ik nam het voetbalgezeik voor lief. Daarnaast leerde ik een aardig balletje trappen omdat er langs de lijn toch niets beters te doen was. If you can’t beat them, join them, dacht ik.

Toen ik op mijn 18de uit huis ging, dacht ik eindelijk verlost te zijn. Ik dankte God op mijn blote knieën. Halleluja, geen regenachtige zaterdagen meer op het voetbalveld. Halleluja, geen Studio Sport-avonden meer. Halleluja!

Natuurlijk keek ik nog wel naar het EK én het WK. En ook naar andere, belangrijke wedstrijden. Ook sloeg ik de Rotterdamse voetbaluitslagen op teletekst ook nooit over. En de sportbijlage van het AD was het eerste wat ik iedere ochtend las. Even naar het voetbal op zaterdag? Gezellig! En Studio Sport gaat voor Sex & The City, maar dat is logisch.

Ik had het echt niet door. Serieus, echt niet. Pas toen mijn toenmalige vriendje tegen zijn moeder zei dat ik een échte voetbalfan was, besefte ik het. Ja, ik hield van voetbal. Ja,  ik hou van voetbal. En ja, ik zal altijd van voetbal blijven houden! Met de nadruk op altijd. Tja, ik blijf toch de dochter van een trainer.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Brenda\\\\\\\'s Anti-spam *