Gastcolumn: De ultieme Dog and Pony show

Gastcolumn van schrijver en filmmaker Beri Shalmashi. Momenteel werkt ze aan een roman over Caïro en is ze bezig met een verfilming van het boek ‘Het huis van de Moskee’.

Het was lente, in Arabië. Een seizoen van vele volken. Volken in opstand. Als een vuur dat gaat lopen.  Maar de zomer, is niet van de massa. De zomer is van de schurken. Een glimlachende Scandinaviër die, gek of niet, bloed aan zijn handen heeft. Evenals Assad, die de vastenmaand inluidt met kommer en kwel. Terwijl het Westen zweet van het voorhoofd veegt wegens kelderende valuta, kijkt het Midden Oosten naar een gevallen dictator. Een man die zo hard is neergekomen, dat hij nooit meer op wil staan. Een man wiens boze frons in zijn gezicht gegroefd lijkt door de botox. Het was lente, in Arabië. Maar voor Mubarak is dit zijn herfst. Continue reading Gastcolumn: De ultieme Dog and Pony show

Hoop, vrees en Facebook in Egypte

Egyptenaren houden hun hart vast

Nu het proces rondom Mubarak is begonnen, is Egypte weer volop in het nieuws. Waarschijnlijk wordt ieder detail van de rechtszaak uitvoerig besproken, komen er nieuwe feiten aan het licht en worden de slachtoffers van de oude president bezocht en ondervraagd. Dat hij op alle fronten onschuldig pleit, wordt overal behandeld. Egypte zit weer in de nieuwsstroom en daar zal het voorlopig nog wel even blijven. Helaas niet op mijn Facebookpagina, daar zijn de Egyptenaren akelig stil. Continue reading Hoop, vrees en Facebook in Egypte

‘Ik ben nooit verliefd geweest’ (Francisco Elson)

Interview voor het AD Rotterdams Dagblad, geplaatst op 14-07-2011.

Wat zie je als je in de spiegel kijkt?

,,Als ik in de spiegel kijk zie ik een succesvolle, tevreden man die zich wil inzetten voor basketbal in Nederland. Ook zie ik een man die volwassen aan het worden is, die iedere dag nog wat bijleert.”

Ben je ijdel?

,,Totaal niet. Ik ben alleen met basketbal bezig en maak me niet druk over mijn uiterlijk. Tijdens een wedstrijd kreeg ik ooit een hoekstoot op mijn lip, daar zit nu een verdikking. Ik kan het laten weghalen, maar het stoort me niet. Over veertig jaar zie ik waarschijnlijk toch niet meer uit. Iedereen wordt ouder.” Continue reading ‘Ik ben nooit verliefd geweest’ (Francisco Elson)

Feyenoord mist een superfan. Bobby Coenraad (1988-2011)

Veel te vroeg moest Bobby Coenraad afscheid nemen van het leven, zijn grote liefde Shirley en 'zijn Feyenoord'. Hij is met 'rood-witte eer' begraven op Crooswijk.

Toen Rotterdammer Bobby Coenraad in januari met buikpijn naar de dokter ging, dacht hij er snel weer bovenop te zijn. De sterke Bobby was immers nooit ziek. Omdat de pijnstillers niet hielpen, werd hij opgenomen. Dat hij een dodelijke vorm van galblaas- kanker bleek te hebben, had niemand verwacht. ,,Al onze toekomstdromen stortten in. We dachten samen oud te worden,’’ zegt zijn vriendin Shirley. Continue reading Feyenoord mist een superfan. Bobby Coenraad (1988-2011)

Fotograaf legt rage ‘planking’ vast op gevoelige plaat

Voor het AD Rotterdams Dagblad. Plaatsing: 06-06-2011

Ook Rotterdam raakt langzaam in de ban van ‘planking’. Op de meest vreemde plekken gaan mensen zo stijf als een plank liggen. Het fenomeen is overgewaaid vanuit Australië, maar ook Rotterdam moet er aan geloven. Fotograaf Steven van der Graaf wijdt er een reportage aan. Continue reading Fotograaf legt rage ‘planking’ vast op gevoelige plaat

Caïro, waar uitlaatgassen lekker ruiken

Met 140 kilometer per uur vliegt hij over de snelweg. De wagen rammelt. Terwijl de geluiden van onbekende Egyptische artiesten door de taxi heen vliegen, verzekert hij me dat hij de beste chauffeur in Egypte is. Ik zit achterin het voertuig. Dat heb ik van de  Joris Luyendijk geleerd. In Egypte zitten de vrouwen achterin de auto. Terwijl ik doodsangsten uitsta, kijk ik naar de chauffeur. Standvastig,  roekeloos en hoopvol. Net als de rest van de bevolking.

In de spiegel zie ik dat hij naar me lacht. De gele tanden glanzen in de avondzon. Hij mist een hoektand. Ik lach gespannen. ,,You want cigarette?’’ vraagt hij.  Wanneer ik weiger, duwt hij me een fles water in de handen. Zelf steekt hij er om de tien minuten eentje op. Het verkeer is saai voor een taxichauffeur die in zijn auto leeft. Voorspelbaar. Nee, de revolutie, die was pas spannend. Nu gaat alles weer bergafwaarts, vindt hij. De strijd broedt in zijn Egyptische hart. Hij scheldt naar andere weggebruikers, die beter rijden dan hij. Zo snel als dat hij schreeuwt, lacht hij ook weer.

Caïro. De stad lijkt op een asbak. Niet door de rook, maar door de uitlaatgassen. Voor de bruine huizen staan mannen te roken. Ze lopen kriskras over de weg, waar bestuurders rijden alsof ze morgen doodgaan. Mensen gekleed in sloeberkleren lopen tussen de files door. Ze verkopen zakdoeken. Wanneer we stilstaan, geef ik uit medelijden een paar Egyptische ponden. Dat er een heel gezin op een motor past, is de gewoonste zaak van de wereld. Net als het feit dat er compleet weeshuis op de laadbak van een vrachtwagen zit.

We rijden langs een aantal soldaten die langs de kant van weg op een tanker zitten. ,,They wait until every tourist took picture of them.’’ Hij lacht om zijn eigen grap. Het lachen wisselt hij af met een hoestaanval. Ik vraag me af welke toeristen hij bedoelt. Sinds de revolutie zijn er weinig meer. Het verkeer wordt minder. Een glimlach siert mijn gezicht. Ik ontspan me. Hoe oud zal hij zijn, vraag ik me af. Ik gok op een jaar of vijftig. Als hij de Caïro-gekte al jaren overleeft, zal ik ook wel veilig aankomen.

Tussen het racen door stel ik hem vragen over de revolutie van afgelopen januari. In gebrekkig Engels geeft hij antwoord.  Zijn antwoorden verpakt hij in een grapje. Wel geeft hij aan dat de mensen ‘losser’ zijn geworden. ,,After revolution we say everything,’’ vertrouwt hij me toe. Toch maakt hij zich zorgen: dit kan volgens hem nooit lang goed gaan, zo met het leger aan de top. Hij wrijft over zijn grijze haar en trekt zijn kleding recht. De blouse die eens mooi moet zijn geweest, heeft nu dezelfde kleur als de huizen. Ik vraag me af waar hij woont. Vast in een arme wijk.

Caïro. De stad waar rijk en arm ver uit elkaar ligt, waar mensen lachen en huilen tegelijk en waar de uitlaatgassen bijna lekker ruiken. Waar taxichauffeurs dag en nacht werken en waar bedelaars op iedere straathoek staan. Maar ook de stad van de revolutie en de hoop. Waar mensen blijven strijden voor een betere toekomst. Een democratische toekomst.

De zon is weg. In het donker komen we aan. Hij stopt voor mijn deur in de wijk Maadi. Een expatwijk waar de mensen nog een beetje geld hebben. De taximan doet de deur voor me open en vraagt me 70 pond voor de rit. Ik geef hem het geld, hoewel ik weet dat het teveel is. Ik wens hem een fijne avond. Vandaag kan hij eerder naar het Tahrirplein. Hij lacht naar mij. Tussen zijn kapotte voortanden prijkt een sigaret. Met 100 kilometer per uur scheurt hij weg, de duisternis in. Niet wetende dat een nieuwe revolutie zo dichtbij is.

Aan de poorten van het HipHopWalhalla

Repetities in dansstudio Debbie Reynolds

 

Geschreven voor HP/De Tijd, 2010. Brenda Stoter

Een klein clubje Rotterdamse dansers knokt zich omhoog in het keiharde LA. De concurrentie is moordend, de opdrachten zijn schaars. ‘Met één grote slag kun je binnen zijn, maar dansers realiseren zich niet dat dit jaren kan duren.’ Continue reading Aan de poorten van het HipHopWalhalla

‘Ik doe het zeven keer per week’ Kim Holland

Interview met Kim Holland voor de rubriek In de Spiegel van het AD Rotterdams Dagblad 2010. Brenda Stoter

Wat zie je als je in de spiegel kijkt?

,,Ik zie een tevreden en vrolijke meid die het erg naar haar zin heeft. Uiterlijk is belangrijk voor me, het is mijn visitekaartje. ’s Ochtends kan ik lekker tutten met make-up. Toen ik een jaar of 17 was, was ik minder met mijn uiterlijk bezig. Dat veranderde door de jaren heen. Tot een jaar of vier geleden droeg ik zelfs in de avond hakken. Nu gaan ze ’s avonds uit. Wel draag ik altijd sexy kleding, daar voel ik me lekker in.’’

Veel mensen weten niet dat je in Rotterdam woont, hoe ben je hierterechtgekomen?

,,Ik heb hier een woning. Rotterdam is mijn tweede thuis, ik woon ook in Antwerpen. Rotterdam heeft een handige ligging en veel van mijn kennissen wonen hier. De mensen hier zijn zo open en relaxt.Voor het programma Meiden van Holland ga ik vaak de straat op en stel mensen vragen over hun seksualiteit. Daar wordt erg goed op gereageerd. Het enige vervelende zijn de constante files.’’ Continue reading ‘Ik doe het zeven keer per week’ Kim Holland

Egyptische jeugd slikt, drinkt en snuift ellende weg

Drugsgebruik in Egypte - Brenda Stoter Dit krantenartikel is vanwege de actualiteit en de ontwikkelingen in Egypte nooit geplaatst. Omdat ik het zelf een heel mooi stuk vind, krijgt het een plaatsje op mijn website.

Cairo – De slechte sociale en politieke omstandigheden in Egypte hebben niet alleen betrekking op de onderlaag van de bevolking. Ook de jeugd uit de hogere en middenklasse trekt het zich aan. Zij vluchten in drank en drugs. ,,Zo vergeet ik de realiteit.’’ Continue reading Egyptische jeugd slikt, drinkt en snuift ellende weg

Gezellige verjaardagen

– Derde plaats Viva columnwedstrijd 2008 –

Liters drank en een grote, vette taart. Ja, ik had er zin in. Laatst was mijn allerliefste tante jarig. Rond een uur of acht kwam ik aan en duwde haar een zak snoep in de hand. ,,Alsjeblieft, omdat je zo van kleurstof houdt,’’ zei ik met een trotse glimlach. ,,Eh, ja, dankje, alleen ben ik de komende tijd op dieet. Ik moet namelijk echt een aantal pondjes kwijt zo met de zomer voor de deur,” zei ze een beetje verontschuldigend. Ik antwoordde dat ze echt niet hoefde af te vallen, aangezien ze er gewoon gezond uitzag. Helaas kwam mijn complimentje niet aan, want twee tellen later hoorde ik haar alweer tegen een ander ratelen over Sonja Bakker, het Zone-dieet en sapkuurtjes. Gezellig, zo’n verjaardag… Continue reading Gezellige verjaardagen

Articles about the Middle East & Europe (English and Dutch)