Interview Gers Pardoel: ‘Ik ben hier voor mooie dingen’

'Ik geniet en maak me niet meer druk over de dood' FOTO: MARCO DE SWART

Wat zie je als je in de spiegel kijkt? ,,Ik zie een eerlijk, oprecht en open mens die goede bedoelingen heeft. Vandaag zie ik ook iemand die te weinig heeft geslapen en er daarom wat minder uitziet. Dat er ook een foto gemaakt zou worden, wist ik niet, dus ik schrok een beetje.”

Is uiterlijk belangrijk voor je? ,,Het klinkt cliché, maar het allerbelangrijkste is je gezondheid. Wanneer je ouder wordt, begin je in te zien dat ontwikkeling en bewust leven een prominentere plek in het leven gaan innemen. Toch vind ik het, zoals de meeste mensen, fijn om er verzorgd uit te zien.”

Hoe was jij als kind? ,,Een boefje. Ik hield ervan om kattenkwaad uit te halen. Continue reading Interview Gers Pardoel: ‘Ik ben hier voor mooie dingen’

Paul Kagame, president van Rwanda. ‘Wij smeken niet om geld’

Geschreven voor de Elsevier, januari 2012

Rwanda- Met een streng en economisch succesvol beleid wil Rwandese president Kagame het genocide-verleden begraven. Maar hij krijgt ook veel kritiek.

De president ziet zichzelf als een eenvoudige man. Iemand die het beste wil voor zijn volk, zegt hij. Paul Kagame is sinds 2000 staatshoofd van Rwanda, het Midden-Afrikaanse land met een snel groeiende economie en strikte regels. ‘Vuile straten vind je hier niet en corruptie is er nauwelijks. Maar Rwanda is ook het land van de genocide, waar in 1994 de Hutu’s de Tutsi’s te lijf gingen. In honderd dagen werden 800.000 Tutsi’s en 100.000 Hutu’s vermoord.’ De president somt de feiten op in een rap tempo, alsof hij dit iedere dag doet. Continue reading Paul Kagame, president van Rwanda. ‘Wij smeken niet om geld’

De voetbalvrouw

,,Linksachter die bal!!! Kijken Mo, kijken…..! Kijken en naar links zeg ik toch? Pffff….!!!! Wat een zooitje zeg…”

Als klein meisje sta ik langs het groene veld en hoor ik mijn vader schreeuwen tijdens de wedstrijd CVV- Slikkerveer. Wat een ophef zeg, en dat allemaal voor een stom spel, denk ik chagrijnig. Ik staar wanhopig naar mijn vriendjes, die geen aandacht voor me hebben. Ze proberen een bal uit te sloot te vissen.

Ik ben de dochter van een trainer. Een voetbaltrainer welteverstaan. Daar kan ik helaas niets aan doen. Voetbal was en is een belangrijke factor binnen ons gezin. Zo moest ik als klein meisje altijd mee naar het voetbalveld. Met de nadruk op moest, want ik wou nooit mee. Het gevolg was dat ik tussen de jongetjes stond. Continue reading De voetbalvrouw

Achter tralies

Laatst was ik in de gevangenis. Niet als journalist, maar als bezoeker. En dan niet voor de ervaring, maar omdat ik de gevangene goed ken. De jongen die vastzit, is als een broer voor mij. Samen zaten we op de crèche, gingen we naar de Efteling en brachten we iedere zomerse dag op het strand door. Ik zie hem nog over het zand rennen, denkend dat hij een vrachtwagenchauffeur is. Met een ondeugende lach en een zonverbrand voorhoofd. Dat beroep is er nooit van gekomen, hoewel hij op een blauwe maandag wel in een bestelbusje heeft gereden. Nee, de komende tijd rijdt hij in geen enkel voertuig. Hij zit vast. Continue reading Achter tralies

Sharmila haat haar man

De 32-jarige Sharmila walgt van haar man. Ze vindt hem eng, vies en raakt hem met geen vinger aan. Zelfs zijn ademhaling irriteert haar. Sinds een paar maanden slaapt Donny in de logeerkamer. Eens in de twee weken gooit ze hem het huis uit, maar hij blijft terugkomen. Sharmila werkt, kookt en slaapt. Met een dooie blik kijkt ze televisie. In een korte tijd kwam ze tien kilo aan, en naar de kapper gaat ze niet meer. Ze vindt het best. Dan blijft Donny tenminste uit haar buurt. Continue reading Sharmila haat haar man

Betogers op Tahrirplein willen minder macht voor leger

Jonge betogers zien het Tahrirplein als een kermis. Foto: Brenda Stoter

‘Fijn dat Egyptenaren één zijn’

CAÏRO- Op het Tahrirplein in Caïro kwamen gisteren duizenden mensen bijeen. Twee dagen na het 1-jarig jubileum van de revolutie vieren de Egyptenaren nog steeds feest. De jonge betogers zijn echter sceptisch. Zij vinden dat het plein tegenwoordig meer weg heeft van een kermis.

Na het middaggebed stroomt het Tahrirplein langzaam vol. Duizenden Egyptenaren zwaaien met vlaggen, laten zich schminken en lopen glimlachend rond. Om de paar meter verschijnen er kraampjes met vlaggen, T-shirts en lekkernijen. Continue reading Betogers op Tahrirplein willen minder macht voor leger

Interview Hef Bundy: ‘Ik werd moe van die bitches’

 

‘Hoogvliet is nog steeds een getto, maar ik blijf er wonen’ Foto: Jan de Groen

Wat zie je als je in de spiegel kijkt? ,,Ik zie een jongen van bijna 25 die hard aan het werk is. Die veel pijn heeft gezien, maar die gelukkig is. Iemand die probeert het maximale uit het leven te halen.”

Is uiterlijk belangrijk voor een rapper? ,,In deze wereld kun je er niet als een zwerver bijlopen. Ik probeer er verzorgd uit te zien zonder te overdrijven. Vroeger, toen ik net als rapper begon, droeg ik in mijn clips slippers en een baard. Die look heeft me bekend gemaakt.”

Je zegt dat je veel pijn hebt gezien. Hoe was jouw jeugd? ,,Ik ben opgegroeid in Hoogvliet en de Bijlmer, dat ze het getto noemden. Het was niet gemakkelijk, ik heb door de jaren heen veel gezien. Heb ook veel vrienden verloren door het harde straatleven. Er was veel armoede, ook bij ons thuis. Die armoede zorgt ervoor dat je foute dingen gaat doen. Bij ons thuis werd er drugs verkocht. Dan ging de bel en stond er weer een mannetje voor de deur. Wanneer er geen geld was, ging mijn vader naar de winkel en kwam hij terug met eten. Natuurlijk gestolen. Nu is dat gelukkig niet meer zo, mijn moeder is uit die wereld gestapt.” Continue reading Interview Hef Bundy: ‘Ik werd moe van die bitches’

Nooit meer klagen in een brandend land

Foto: Brenda Stoter

God, wat had ik er de pest in toen mijn vakantie bijna voorbij was. Met visioenen van ontregeld openbaar vervoer, thermo ondergoed en keiharde valpartijen in mijn achterhoofd keek ik niet naar Rotterdam uit. Ik zag mezelf ingepakt door de sneeuw richting de redactie rijden, om vervolgens eerst een kwartier op de wc door te brengen om mezelf toonbaar te maken. En dan die bureaucratie, klagende mensen en belastingen. Nee, doe mij maar Cairo. Zon, eten en gezellige mensen.

Egyptenaren kunnen feesten als de beste, vooral in mijn vriendenkring. Iedere avond zijn ze in 55, Amici, Cairo Jazz of Purple te vinden. Voetjes van de vloer en de handjes in de lucht. Maar toch, tussen alle shotjes wodka en luchtige gesprekken door zag ik iets in hun ogen wat ik nooit heb gezien. Pijn, wanhoop en angst. Continue reading Nooit meer klagen in een brandend land

Pictures of Tahrir and the protesters

A young guy at Tahrir 27-01-12

Foto’s gemaakt door: Brenda Stoter 27-01-12, twee dagen na het 1-jarig jubileum van de revolutie in Egypte. Het feest was na twee dagen nog steeds volop aanwezig. Toch vierde niet iedereen feest. Vooral jongeren, die hoofdzakelijk verantwoordelijk waren voor de revolutie in 2011, ergerden zich aan de ‘commercialisering van het Tahrirplein’.

Klik op Continue reading om meer foto’s te zien.

Continue reading Pictures of Tahrir and the protesters

Parels in een zee van verhalen

Rwanda, 1994. Een klein meisje zit in een hoekje. Bevend. De kamer ruikt naar zweet, angstzweet. De geur is misselijkmakend. Tegenover haar staan vijf soldaten. Ze houden haar onder schot. ‘Je bent een hoer, je moeder is een hoer en je zusje ook. Tutsihoeren!’ Het meisje huilt. Ze weet niet eens wat een hoer is. Voor straf haalt één van de mannen uit met zijn geweer. De klap laat een afdruk in haar gezicht achter. Het brandt. Een stroompje bloed sijpelt uit haar neus. Opeens lopen ze de kamer uit. Stilte. Haar bonkende hart wordt kalmer.  Even rust. Maar dan komen ze terug, met haar moeder. De angstige vrouw wordt tegen de muur gezet. ‘Nee, ik beloof voortaan geen Tutsi meer te zijn,’ huilt het meisje. De trekker gaat over. Niemand hoort haar tranen. Na afloop lopen ze naar het moederloze kind toe.  Ze grijnzen vals. Continue reading Parels in een zee van verhalen

Gouden toekomst voor tv-danser Anthony ‘Het begint nu pas echt’

Anthony Benjamin: 'Dansen voor Usher of Beyoncé lijkt me geweldig' Foto: Marco de Swart

De Schiedamse danser Anthony Benjamin heeft een gouden toekomst voor zich liggen. Na zijn deelname aan het populaire dans- programma So You Think You Can Dance, waarbij hij vierde werd, vliegen de aanbiedingen hem om de oren. ‘Nu begint het pas echt.’

Anthony Benjamin schopte het tot de finale van het RTL-programma So You Think You Can Dance. Dat hij er als eerste van de finalisten uitlag, was best een domper. ,,Ik had een supergoede solo voorbereid. Vond het jammer dat ik die niet aan het publiek kon laten zien.” Het filmpje is nu op YouTube te zien. Continue reading Gouden toekomst voor tv-danser Anthony ‘Het begint nu pas echt’

Interview Elvin Post ‘Kinderen zijn belangrijker dan werk’

Elvin Post, schrijver : 'Ik neem geen mobiel, alleen omdat iedereen er eentje heeft. Waarom zou ik?' Foto: Jan de Groen

Wat zie je als je in de spiegel kijkt?
,,Een gelukkig mens. Vorige week werden de filmrechten van mijn laatste boek Roomservice verkocht. Een mooi kerstcadeau.”

Ben je een ijdel mens?
,,Niet echt. Omdat ik thuis werk, ben ik weinig met mijn uiterlijk bezig. Twee jaar geleden kwam ik kort na elkaar in De Wereld Draait Door en RTL Boulevard voor mijn boek Vals beeld. Dan ga ik wel naar de kapper omdat op televisie alles wordt uitvergroot.”

Heb je voldoende tijd voor je kinderen?
,,Ja, ik ben altijd thuis. Nadeel is dat mijn werk niet om vijf uur ophoudt, in mijn hoofd gaat het altijd door. Wanneer ik tijdens het avondeten een beetje glazig uit mijn ogen kijk, zegt mijn oudste dochter wel eens: ‘Papa, je denkt weer aan je boek’. Ik heb haar geleerd me daarop te wijzen. Ik wil dat mijn kinderen begrijpen dat zij belangrijker voor me zijn dan mijn werk.” Continue reading Interview Elvin Post ‘Kinderen zijn belangrijker dan werk’

Mijn toiletrol kost 128,20 euro

De gemeente Rotterdam heeft weer wat nieuws bedacht in haar zoektocht naar geld: een extra afvalstoffenheffing voor ondernemers die vanuit huis werken. De aangepaste verordening Bedrijfsreinigingsrecht (BRR) kost 128,20 euro per jaar. Dit is het standaardbedrag, iedere ondernemer moet dit betalen. De directeur van de Gemeentebelastingen Rotterdam kijkt niet naar de hoeveelheid afval die een ondernemer produceert. Volgens hem is dit namelijk niet te controleren. Belachelijk vind ik het.

Als freelance journaliste (ZZP’er) werk ik voornamelijk voor het AD Rotterdams Dagblad. Naast de reportages en losse interviews werk ik ongeveer 20 uur per week op kantoor. Het werk dat ik thuis verricht komt neer op maximaal 5  tot 10 uur per week. De rest van de tijd ben ik buiten of op kantoor. Dat betekent dat ik thuis hooguit een kopje koffie in een beker drink. Continue reading Mijn toiletrol kost 128,20 euro

Dwayne Kemp. ‘De dood heeft mij veranderd’

Foto door: Marco de Swart

Wat zie je als je in de spiegel kijkt?
,,Ik kijk eigenlijk nooit zo vaak in de spiegel. Ik ben niet echt heel erg met uiterlijk bezig. Ik let wel op mijn kleding en dat ik er verzorgd uitzie. Met een kapotte broek zul je mij niet snel op straat zien lopen. Als ik in de spiegel kijk, zie ik vooral een wereldkampioen en een sportman. Ook zie ik iemand die de hele wereld over is geweest, die op jonge leeftijd al veel heeft meegemaakt.”

Je bent jong en hebt toch al behoorlijk wat tatoeages. Waar staan deze voor?
,,Eén van de teksten is in het Spaans, er staat: ‘Na regen komt zonneschijn’. Ook heb ik een aantal rozen die staan voor mensen die mooi van buiten, maar lelijk van binnen zijn. Daar lopen er veel van rond, heb ik door de jaren heen gemerkt. Mensen die in je gezicht aardig doen, maar achter je rug om over je roddelen. Continue reading Dwayne Kemp. ‘De dood heeft mij veranderd’

Gastcolumn over Egypte: ‘Er was eens een revolutie’

Foto door: Amr Bassiouny

Gastcolumn van schrijver en filmmaker Beri Shalmashi. Momenteel werkt ze aan een roman over Caïro en is ze bezig met een verfilming van het boek ‘Het huis van de Moskee’.

Egypte ervoer begin dit jaar een ommekeer die reeds als geslaagd werd bestempeld toen net de eerste stap was gezet. Alsof alles klaar was toen Mubarak zijn biezen pakte naar Sharm El Sheikh. Als bij een baby die voor het eerst de ene voet na de ander plaatst. De ouders die dan trots roepen ‘ze kan lopen’. Terwijl we weten dat zo’n wurmpje na die eerste stap nog vele malen valt voor ze zich werkelijk tot de wereld van de voetgangers mag rekenen. Continue reading Gastcolumn over Egypte: ‘Er was eens een revolutie’

Articles about the Middle East & Europe (English and Dutch)