Tag Archives: Egyptische-revolutie

Generaal Sisi, verlosser of dictator?

Geschreven voor het Algemeen Dagblad 

‘Egypte 3 jaar na revolutie een verscheurd land’

CAIRO- Precies 3 jaar na de revolutie is de chaos in Egypte nog onverminderd groot. Toch blijft generaal Sisi, de man die vorig jaar president Morsi afzette, onverminderd populair. In hem zien de meeste Egyptenaren de man die het land uit de chaos kan redden.

Afgelopen zaterdag. Het is feest op het Tahrirplein. Maar wel een grimmig feest. Het volk herdenkt de Egyptische revolutie, die precies 3 jaar geleden het volk nieuwe hoop gaf. Er wordt gefeest, maar er wordt opnieuw ook zwaar gevochten. Eén naam ligt hier op ieders lippen: die van Abdel-Fatah al-Sisi. Continue reading Generaal Sisi, verlosser of dictator?

Blast from the past for Egyptian dissidents

Written for Al Jazeera

Cairo, Egypt – Omar Assaf was dragged from his house by a dozen armed Egyptian special forces at 2am. The 30-year-old financial analyst – a father of three young children – was hauled off to prison last month wearing only shorts and T-shirt. Nobody knew what happened to him.

“My family went to all the prisons in Cairo to provide Continue reading Blast from the past for Egyptian dissidents

Geen feestje voor Egyptische jeugd

,, Twee jaar na de revolutie en niets bereikt.’’

CAIRO- Het moet een feestdag worden, 25 januari, maar jonge revolutionairen zien na twee jaar ellende geen enkele reden om blij te zijn. Economische achteruitgang, armoede en een regering die totaal niet bij hen past. Het jubileum trekt hun wederom naar het Tahrirplein.

De 23-jarige Roza Shoukry vindt dat de revolutie haar doel volledig heeft gemist. Morsi en zijn aanhangers zijn volgens haar nog erger dan Hosni Mubarak, de voormalige president van Egypte. ,,De Moslimbroeders staan enkel en alleen voor hun eigen organisatie en denken totaal niet aan de bevolking. De gezichten zijn misschien Continue reading Geen feestje voor Egyptische jeugd

Egyptische jongeren: ‘Geen enkele presidentskandidaat is geschikt.’

Cairo – Het moet een keerpunt worden; de periode waarin de nieuwe president van Egypte wordt gekozen. Na alle ellende die de revolutie met zich meebracht, is het tijd voor verandering, stabiliteit en democratie. Egyptische jongeren denken hier anders over. Zij hebben weinig vertrouwen in de dertien presidentskandidaten. Niemand is geschikt.

Wanneer de revolutiejongeren gevraagd wordt naar hun favoriete kandidaat, valt de naam Hamdeen Sabahi opvallend vaak. Socialist Sabahi is één van de weinige kandidaten die geen banden met het oude Mubarak-regime, het militaire apparaat of ‘ouderwetse ideeën’ heeft. En daar is het de jonge, liberale Ahmed Rashad nou precies om te doen. ,,Uit alle slechte kandidaten kies ik de beste,’’ zegt hij. ,,De andere kandidaten missen ervaring of hebben onder Mubarak gewerkt.’’ Continue reading Egyptische jongeren: ‘Geen enkele presidentskandidaat is geschikt.’

Betogers op Tahrirplein willen minder macht voor leger

Jonge betogers zien het Tahrirplein als een kermis. Foto: Brenda Stoter

‘Fijn dat Egyptenaren één zijn’

CAÏRO- Op het Tahrirplein in Caïro kwamen gisteren duizenden mensen bijeen. Twee dagen na het 1-jarig jubileum van de revolutie vieren de Egyptenaren nog steeds feest. De jonge betogers zijn echter sceptisch. Zij vinden dat het plein tegenwoordig meer weg heeft van een kermis.

Na het middaggebed stroomt het Tahrirplein langzaam vol. Duizenden Egyptenaren zwaaien met vlaggen, laten zich schminken en lopen glimlachend rond. Om de paar meter verschijnen er kraampjes met vlaggen, T-shirts en lekkernijen. Continue reading Betogers op Tahrirplein willen minder macht voor leger

Nooit meer klagen in een brandend land

Foto: Brenda Stoter

God, wat had ik er de pest in toen mijn vakantie bijna voorbij was. Met visioenen van ontregeld openbaar vervoer, thermo ondergoed en keiharde valpartijen in mijn achterhoofd keek ik niet naar Rotterdam uit. Ik zag mezelf ingepakt door de sneeuw richting de redactie rijden, om vervolgens eerst een kwartier op de wc door te brengen om mezelf toonbaar te maken. En dan die bureaucratie, klagende mensen en belastingen. Nee, doe mij maar Cairo. Zon, eten en gezellige mensen.

Egyptenaren kunnen feesten als de beste, vooral in mijn vriendenkring. Iedere avond zijn ze in 55, Amici, Cairo Jazz of Purple te vinden. Voetjes van de vloer en de handjes in de lucht. Maar toch, tussen alle shotjes wodka en luchtige gesprekken door zag ik iets in hun ogen wat ik nooit heb gezien. Pijn, wanhoop en angst. Continue reading Nooit meer klagen in een brandend land

Gastcolumn over Egypte: ‘Er was eens een revolutie’

Foto door: Amr Bassiouny

Gastcolumn van schrijver en filmmaker Beri Shalmashi. Momenteel werkt ze aan een roman over Caïro en is ze bezig met een verfilming van het boek ‘Het huis van de Moskee’.

Egypte ervoer begin dit jaar een ommekeer die reeds als geslaagd werd bestempeld toen net de eerste stap was gezet. Alsof alles klaar was toen Mubarak zijn biezen pakte naar Sharm El Sheikh. Als bij een baby die voor het eerst de ene voet na de ander plaatst. De ouders die dan trots roepen ‘ze kan lopen’. Terwijl we weten dat zo’n wurmpje na die eerste stap nog vele malen valt voor ze zich werkelijk tot de wereld van de voetgangers mag rekenen. Continue reading Gastcolumn over Egypte: ‘Er was eens een revolutie’

Gastcolumn: De ultieme Dog and Pony show

Gastcolumn van schrijver en filmmaker Beri Shalmashi. Momenteel werkt ze aan een roman over Caïro en is ze bezig met een verfilming van het boek ‘Het huis van de Moskee’.

Het was lente, in Arabië. Een seizoen van vele volken. Volken in opstand. Als een vuur dat gaat lopen.  Maar de zomer, is niet van de massa. De zomer is van de schurken. Een glimlachende Scandinaviër die, gek of niet, bloed aan zijn handen heeft. Evenals Assad, die de vastenmaand inluidt met kommer en kwel. Terwijl het Westen zweet van het voorhoofd veegt wegens kelderende valuta, kijkt het Midden Oosten naar een gevallen dictator. Een man die zo hard is neergekomen, dat hij nooit meer op wil staan. Een man wiens boze frons in zijn gezicht gegroefd lijkt door de botox. Het was lente, in Arabië. Maar voor Mubarak is dit zijn herfst. Continue reading Gastcolumn: De ultieme Dog and Pony show

Hoop, vrees en Facebook in Egypte

Egyptenaren houden hun hart vast

Nu het proces rondom Mubarak is begonnen, is Egypte weer volop in het nieuws. Waarschijnlijk wordt ieder detail van de rechtszaak uitvoerig besproken, komen er nieuwe feiten aan het licht en worden de slachtoffers van de oude president bezocht en ondervraagd. Dat hij op alle fronten onschuldig pleit, wordt overal behandeld. Egypte zit weer in de nieuwsstroom en daar zal het voorlopig nog wel even blijven. Helaas niet op mijn Facebookpagina, daar zijn de Egyptenaren akelig stil. Continue reading Hoop, vrees en Facebook in Egypte

Caïro, waar uitlaatgassen lekker ruiken

Met 140 kilometer per uur vliegt hij over de snelweg. De wagen rammelt. Terwijl de geluiden van onbekende Egyptische artiesten door de taxi heen vliegen, verzekert hij me dat hij de beste chauffeur in Egypte is. Ik zit achterin het voertuig. Dat heb ik van de  Joris Luyendijk geleerd. In Egypte zitten de vrouwen achterin de auto. Terwijl ik doodsangsten uitsta, kijk ik naar de chauffeur. Standvastig,  roekeloos en hoopvol. Net als de rest van de bevolking.

In de spiegel zie ik dat hij naar me lacht. De gele tanden glanzen in de avondzon. Hij mist een hoektand. Ik lach gespannen. ,,You want cigarette?’’ vraagt hij.  Wanneer ik weiger, duwt hij me een fles water in de handen. Zelf steekt hij er om de tien minuten eentje op. Het verkeer is saai voor een taxichauffeur die in zijn auto leeft. Voorspelbaar. Nee, de revolutie, die was pas spannend. Nu gaat alles weer bergafwaarts, vindt hij. De strijd broedt in zijn Egyptische hart. Hij scheldt naar andere weggebruikers, die beter rijden dan hij. Zo snel als dat hij schreeuwt, lacht hij ook weer.

Caïro. De stad lijkt op een asbak. Niet door de rook, maar door de uitlaatgassen. Voor de bruine huizen staan mannen te roken. Ze lopen kriskras over de weg, waar bestuurders rijden alsof ze morgen doodgaan. Mensen gekleed in sloeberkleren lopen tussen de files door. Ze verkopen zakdoeken. Wanneer we stilstaan, geef ik uit medelijden een paar Egyptische ponden. Dat er een heel gezin op een motor past, is de gewoonste zaak van de wereld. Net als het feit dat er compleet weeshuis op de laadbak van een vrachtwagen zit.

We rijden langs een aantal soldaten die langs de kant van weg op een tanker zitten. ,,They wait until every tourist took picture of them.’’ Hij lacht om zijn eigen grap. Het lachen wisselt hij af met een hoestaanval. Ik vraag me af welke toeristen hij bedoelt. Sinds de revolutie zijn er weinig meer. Het verkeer wordt minder. Een glimlach siert mijn gezicht. Ik ontspan me. Hoe oud zal hij zijn, vraag ik me af. Ik gok op een jaar of vijftig. Als hij de Caïro-gekte al jaren overleeft, zal ik ook wel veilig aankomen.

Tussen het racen door stel ik hem vragen over de revolutie van afgelopen januari. In gebrekkig Engels geeft hij antwoord.  Zijn antwoorden verpakt hij in een grapje. Wel geeft hij aan dat de mensen ‘losser’ zijn geworden. ,,After revolution we say everything,’’ vertrouwt hij me toe. Toch maakt hij zich zorgen: dit kan volgens hem nooit lang goed gaan, zo met het leger aan de top. Hij wrijft over zijn grijze haar en trekt zijn kleding recht. De blouse die eens mooi moet zijn geweest, heeft nu dezelfde kleur als de huizen. Ik vraag me af waar hij woont. Vast in een arme wijk.

Caïro. De stad waar rijk en arm ver uit elkaar ligt, waar mensen lachen en huilen tegelijk en waar de uitlaatgassen bijna lekker ruiken. Waar taxichauffeurs dag en nacht werken en waar bedelaars op iedere straathoek staan. Maar ook de stad van de revolutie en de hoop. Waar mensen blijven strijden voor een betere toekomst. Een democratische toekomst.

De zon is weg. In het donker komen we aan. Hij stopt voor mijn deur in de wijk Maadi. Een expatwijk waar de mensen nog een beetje geld hebben. De taximan doet de deur voor me open en vraagt me 70 pond voor de rit. Ik geef hem het geld, hoewel ik weet dat het teveel is. Ik wens hem een fijne avond. Vandaag kan hij eerder naar het Tahrirplein. Hij lacht naar mij. Tussen zijn kapotte voortanden prijkt een sigaret. Met 100 kilometer per uur scheurt hij weg, de duisternis in. Niet wetende dat een nieuwe revolutie zo dichtbij is.