Tag Archives: oorlog-syrië

Schelden op Assad en huilen om verloren ledematen

Amal, 4 jaar oud, verloor haar zus tijdens een beschieting. FOTO: BRENDA STOTER

AMMAN- In het ziekenhuis hangt een smerige lucht, een mengeling van antibacterieel spul en zweet. Ik kijk naar Ziad en zie dat hij zijn neus dichtknijpt. De vrouwelijke dokter die ons naar één van de ziekenhuiskamers begeleidt, laat de meest gruwelijke foto’s zien: foto’s van Syriërs met afgerukte ledematen, huilende kinderen en moeders met bloed van hun gewonde kinderen op het lichaam.

“Ik moet dit wel laten zien, want anders weten mensen niet hoe verschrikkelijk het is en waarom we het geld zo hard nodig hebben. Raar, maar zo werkt het nou Continue reading Schelden op Assad en huilen om verloren ledematen

‘Angst in Damascus zat’

Geschreven voor De Tijd

DAMASCUS-In Damascus werden de supermarkten afgelopen week leeg gekocht en zochten veel inwoners een veiliger onderkomen uit angst voor een Amerikaanse interventie. ‘Laat het snel voorbij zijn.’

Toen de VS de afgelopen dagen steeds luidere oorlogstaal uitsloegen, raakte Hanan Khalil (59) in paniek. Ze belde busmaatschappijen en taxicentrales die haar, haar dochter Zara (19) en diens verloofde naar Jordanië konden brengen. Tevergeefs. ‘Alles zat propvol. Blijkbaar ben ik niet de enige die zo snel mogelijk Continue reading ‘Angst in Damascus zat’

The Holy Kebab X: Syrische vluchteling in New York

Het is alweer maanden geleden dat de Syrische uit Damascus vluchtte en door haar familieleden naar New York werd gestuurd. De tijd ging snel en langzaam tegelijk.

Snel, omdat ze niet kan geloven dat het alweer vijf maanden geleden is dat ze gedag zei tegen haar vrienden en familieleden. Haar vader mist ze nog het meest. Iedere dag bracht hij Noura naar vrienden. Korte ritjes van hooguit tien minuten- het stelde weinig voor. Nu droomt ze over die tien minuten. Dagelijks droomt ze over de mensen die ze achterliet. Continue reading The Holy Kebab X: Syrische vluchteling in New York

Nederland laat Syriërs zwerven

Geschreven voor het Algemeen Dagblad en het Parool 

 ALKMAAR- Toen de Nederlandse Syriër Jamil in Aleppo het zoveelste gevechtsvliegtuig zag besloot hij met vrouw en kinderen naar Nederland te vluchten. Voor de tweede keer. Inmiddels zwerft het gezin al maanden door ons land omdat ze niet als vluchtelingen worden erkend.

De 49-jarige Jamil zit bij zijn Syrische vrienden op de bank in Alkmaar. Het is druk in de woning. Kinderen rennen door de woonkamer en in de keuken zijn de vrouwen de avondmaaltijd aan het voorbereiden. De tv staat aan. Een Arabische nieuwszender toont beelden van de laatste aanslagen in Syrië. ,,Als je die beelden ziet, snap je toch wel dat ik hier niet voor de luxe ben,” zegt hij hoofdschuddend. Continue reading Nederland laat Syriërs zwerven

The Holy Kebab IX: Een sms uit internetloos Damascus

Wat zou jij doen als je op een dag niemand meer kunt bereiken? Blijven bellen, whatsappen en e-mailen? Of gewoon doorgaan met je dagelijkse bezigheden en wachten op nieuws? Deze vragen spoken al twee dagen door Rawans hoofd. Ze mailt, belt en stuurt talloze sms’jes, maar een antwoord blijft achterwege.

Radiostilte. Akelige stilte. Syrië is al twee dagen van de buitenwereld afgesloten. Om de uren door te komen, praat ze met mij. Ja, de tijd gaat erg langzaam als je constant in spanning leeft en je familie in een oorlogsgebied woont. Continue reading The Holy Kebab IX: Een sms uit internetloos Damascus

Een traan voor Syrië

Explosies in het centrum van Damascus, twaalf doden. Gevechten tussen het Vrije Syrische Leger en  al-Assad troepen in Aleppo, zes doden. Bomaanslag op de grens met Turkije, drie gewonden. Die dag 180 doden. Minder dan gisteren, volgens de laatste update van Al Jazeera. De rest typ ik over en stuur ik via Twitter de digitale wereld in. Vervolgens eet ik een prakkie, kijk ik naar RTL Boulevard en lach me rot om een grap van Albert Verlinde. Continue reading Een traan voor Syrië

The Holy Kebab VIII: De laatste dagen in Syrië

Damascus onder vuur

In een land waar explosies, bommen en schietpartijen het straatbeeld domineren, is het moeilijk om de zon te zien schijnen.

Rotterdam versus Damascus. Het is 01.00 uur wanneer ik mijn Syrische vriendin spreek. Na de gewoonlijke ditjes en datjes (‘Nog aan de dood ontsnapt?’) hoor ik een snikkend geluid. Mijn vriendin in Syrië, normaal erg stoer en vrolijk, huilt. Het geluid gaat door merg en been. Ik wil haar vastpakken, knuffelen en vertellen dat het goedkomt, maar dat gaat zo moeilijk door de telefoon.

,,Opeens besef ik het. Niemand in New York wil me in huis hebben. Wat moet ik doen als ik daar aankom, slapen op straat?’’ Rawan vraagt of ik al wat gehoord heb na mijn oproep op Joop, Facebook en Twitter. Continue reading The Holy Kebab VIII: De laatste dagen in Syrië

Letter from Damascus: What it’s like to be Syrian

This letter is written by a 22 year old girl from Damascus, Syria.

,,While I’m writing this, I can hear explosions and machineguns through my window. I would never have expected that I could develop some kind of skill to distinguish different kinds of weapons just by hearing their sounds, but I did. The sounds are familiar, because I hear them every day since the war started.

I was shot at, chased after and escaped from death many times, like many Syrians. What it’s like to be Syrian during these times can be divided into four distinctive, but yet similar interchangeable statuses. You are either dead, arrested, surviving or simply just trying to get out of the country. Continue reading Letter from Damascus: What it’s like to be Syrian

The Holy Kebab VII: Onderdak gezocht voor Syrische bleekneus

Mijn laatste interview ging over bleekneusjes, kinderen die in de Tweede Wereldoorlog naar het platteland werden gestuurd. Tijdens de Hongerwinter was dit een oplossing voor kinderen die ondervoed of zwak waren. Duizenden kinderen en jongeren werden maanden opgevangen door boeren in Drenthe en Groningen. Geheel belangeloos. Gewoon, omdat je in tijden van oorlog moet helpen.

Diezelfde dag voerde ik een gesprek met mijn vriendin in Damascus, Syrië. Het was een heftig gesprek over de oorlog, de angst voor Continue reading The Holy Kebab VII: Onderdak gezocht voor Syrische bleekneus

The Holy Kebab VI: De Syrische veiligheidsdienst

Ook in de tijden van oorlog gaat het alledaagse leven gewoon door, bewijzen de laatste ontwikkelingen in Rawans leven. Op een doodnormale avond spreken wij elkaar weer op Viber. Na wat ditjes en datjes (‘Nog bommen gezien?’ en ‘Wat heb je vandaag gedaan?’) stuurt ze een foto van het vluchtelingenkamp waar ze werkt. ,,Oh ja, en de Syrische veiligheidsdienst zit achter me aan,’’ mompelt ze snel. Continue reading The Holy Kebab VI: De Syrische veiligheidsdienst

The Holy Kebab V: Een retourtje Syrië?

Damascus. FOTO: NOURA

Het is zondagavond 23.00 uur wanneer de Syrische Rawan op Facebook verschijnt. ,,Hey, waarom belde je me gisteren niet terug?’’ vraag ik haar, enigszins bezorgd, op de chat. Rawan vertelt dat ze de griep heeft en klinkt naar eigen zeggen als een ‘heftruckchauffeur met een aardappel in zijn keel’. ,,Je zou me alleen maar uitlachen,’’ zegt ze, wat ik vervolgens ook doe. Ze stuurt een knipogende smiley. Met 40 Syrische graden de griep hebben. Even heet als Damascus, waar ze nog steeds woont, en nog gewoon kunnen lachen. Het leven gaat duidelijk door. Continue reading The Holy Kebab V: Een retourtje Syrië?

The Holy Kebab IIII: Van Syrië naar Jordanië, op visumjacht

De telefoon rinkelt. In plaats van op te nemen, blijf ik geconcentreerd naar mijn beeldscherm staren. Deadline voor de krant. Een reportage over een leuk festival in Rotterdam. Na een half uur upload ik de tekst en kijk ik op mijn telefoon. Om 17.30 uur heb ik een oproep van mijn Syrische vriendin gemist. Ik bel terug. Geen gehoor. Het is de dag van de zoveelste massaslachting in Damascus, las ik eerder op internet. Mijn alarmbellen rinkelen. Wat is er aan de hand? Continue reading The Holy Kebab IIII: Van Syrië naar Jordanië, op visumjacht

The Holy Kebab III: Bommenregen in Damascus

Damascus. FOTO: NOURA

,,Hoor je die knallen? Dat is hier om de hoek.’’ De Syrische neemt een trekje van haar sigaret en blaast de rook langzaam uit. Rawan, met haar piekerige zwarte haren en een eeuwige glimlach op het gezicht, staat zoals gewoonlijk op haar dakterras in Damascus. Tenminste, dat denk ik. Ik zit achter mijn computer met een telefoon tegen mijn oor gedrukt. Op het beeldscherm verschijnen euforische tweets over de afsluitende ceremonie van de Olympische Spelen. In mijn oor hoor ik knallen. Terwijl de rest van Nederland aan de buis gekluisterd zit, praten wij over oorlog.

De afgelopen weken werd er vaak gevraagd hoe het met haar ging, daar in Syrië. Sms’jes, whatsapp-berichten of telefoontjes. Meestal is het antwoord geruststellend, maar vandaag niet. ,,Met mij gaat alles goed, afgezien van het feit dat ik bijna dood was,’’ Continue reading The Holy Kebab III: Bommenregen in Damascus